چراغی در دلم قلمی در دستم ورق میزنم برگ برگ زندگیم با هر   نگاه   به تو پر میکنم جاهای خالی را و چه زیبا میشود دفتر زندگیم با هر رنگ نگاه تو ((صیاد))

كاش ميشد آسمان را خانه كرد يا كه در دنيا دلت را لانه كرد كاش ميشد در قمار زندگي برد را در چشم تو حکاکی كرد كاش ميشد كه با رنگ چشات سقف اين خانه را نقاشي كرد {{ صياد }}

واژه ای ساده تر از نگاه زیبایت نیستآنگاه که میگویی دوستت دارمو من غرق در چشمان توسوار بر نگاه زیبایتبه سوی   جزیره   محبوس در سینه ات در حال حرکتم

ادمهای زندگی تاريخ : دوشنبه شانزدهم اسفند ۱۳۹۵ | 19:50 | نویسنده : صياد همدیگر را یکهو ول نکنید!آدم استقلب داردروح داردمیشکندمریض میشوداز خودش و همه ی دنیای اطرافش خسته میشودهمدیگر را یکهو ول نکنید!آدم استکارهای عجیب و غریب میکندتصمیم های دیوانه وار میگیردآدم استممکن است دیگر هیچ وقت خوب نشود!

بسوز ای صیاد تاريخ : جمعه بیستم اسفند ۱۳۹۵ | 20:44 | نویسنده : صياد نشو محبوب آن یاری که خود یار کسی باشدنرو بالای دیواری که دیوار کسی باشدبسوز ای صياد.. بساز ای صياد.. حریص آن کسی بودیکه فکرش را نمی کردی پرستار کسی باشداگر این عشق آزار است, عاشق نیستم دیگرکه بیزارم از آن کاری که آزار آهو باشد...

باز هم نسیم بهار می آید بوی خوش خاک می آید پرندگان همه یک صدا میخوانند خوش آن دشت بی صیادی که آهویش خرامان می آید. برو صیاد و مکن توری پهن که آهو بی تور و صیاد خوش است. (( صیاد ))

مهم نیست که نمیخواهد ببیند مهم نیست که نمی نویسد مهم نیست که تبریک نمی گویید مهم نیست که..... مهم نیست که.... مهم اون حسی است که در تو ایجاد کرده چه با حرف چه بی حرف (( صیاد ))

❣ هیچوقت دلخوشی کسی رو ازش نگیرین؛ این دلخوشی میتونه یه سلام، یه احوالپرسی، یه حواسم بهت هست، یه صدای گرم و دوستانه و یه حس خوب باشه. دوستیها رو دستکم نگیرین..

سكوت آب میتواندخشكی باشد و فرياد عطش؛سكوت گندم میتواندگرسنگی باشد و غريو پيروزمندانهی قحط؛همچنان كه سكوت آفتاب ظلمات استاما سكوت آدمی فقدان جهان و خداست؛غريو راتصوير كن !<< احمد شاملو >>

باز هم با نو امیدی از کنار تو گذشتم و تو نگاهت را از من گرفتی بر روی سنگ فرش کف سالن به دنبال تصویری از تو میگشتم ولی باز هم رد پای مردم تصویرت را کمرنگ کرده بودند دریغ از یک نگاه کوچک تا چه رسد به یک لبخند

بر سنگ فرش کوچه های خیالم ایامی را نقاشی خواهم کرد که تو با احساس زیبایت برایم از درد درونت میگفتی تمام مسیرش را خاطرات بغض آلودی گرفته که تو از درد درونت می سرودی و من فقط اهنگ غمگینش را با نگاهم به سنگ فرش مینواختم ( صیاد )

دگر از باران لذت نخواهم برد تا زمانی که خنده بر لبانت باشد تو باشی و شادی کودکانه ات تو باشی و دعای خدایا شکرت نه دعای امن یجیبت...

برای انسانها زمان هیچوقت دوباره تکرار نمیشود هیچگاه به آن صورت که یک روزی بود بر نمیگردد و وقتی احساسات آدمها تغغیر کند یا رو به زوال برود دیگر هیچ معجزه ای نمیتواند آن را به کیفیت اولیه در آورد (( ارنستو ))

خداوندا دوستانی دارم که در اعماق قلبم جا دارند آنان شایسته محبت اند و یادشان مایه آرامش نیک آنان بیافزای و سلامتشان بدار عیدسعید فطر بر شما مبارک طاعاتتان قبول درگاه الهی

دلی که دلتنگ است به سخن خواهد آمد دلی که سخن نگوید یعنی آزاد است خوشا به دلت که آزاد است آزاد آزاد

دوست دارم همدمت باشم ولی سر بار نه قصد رفتن کرده ای تا باز هم گویم بمان بار دیگر میکنم خواهش ولی اصرار نه گه مرا پس میزنی گه باز پیشم میکشی انچه دادم دستت نامش دل است افسار نه

صدای چوب خشکیده در کنار دریای آرام را کس نشنید پس چگونه صدای من در کنار چوب خشکیده شنیده خواهد شد هیهات بر من که اگر فریاد بزنم رسوای عالم خواهم شد

شاید روزی کنار آن درخت پیر خستگی را سر کند یا که لانه ای سازد با شاخه های خشکیده شاید...

گاهی سکوت به سخن می آورد دلی را که سالها به سخن نیامده پس سکوتم را به فال نیک میگیرم

چشمهایم را میبندم شاید که تو را نبینم شاید که کوچه های عبور تو را نبینم نفس نمیکشم شاید که عطر وجودت در هوا باشد ولی با یاد و بوی عطرت در دلم چه کنم دلم که چشم و گوش و بینی ندارد یادت در وجودم زنده است... یاد میلادت ..یاد بودنت.. تولدت مبارک اهوی من...