دریغ

و تو نگاهت را از من گرفتی

بر روی سنگ فرش کف سالن

به دنبال تصویری از تو میگشتم

ولی باز هم رد پای مردم

تصویرت را کمرنگ کرده بودند

دریغ از یک نگاه کوچک

تا چه رسد به یک لبخند